Rusztowanie do wymiany okien

Szklarska robota przy domu jednorodzinnym potrzebuje rusztowania, które przeciśnie się wszędzie, i dlatego wynajmujesz zwykle wąską wersję jezdną RS51. Ta szerokość ma znaczenie, bo manewrujesz między rabatą a płotem, prowadzisz konstrukcję płytkami wzdłuż domu albo omijasz wykusz w drodze do kolejnego okna. Do samego wrębu podjeżdżasz przy tym bliżej niż szeroką wersją, a przy wstawianiu tafli każde dziesięć centymetrów odległości od muru czuć w nadgarstkach. Cały wybór modeli znajdziesz na stronie wynajmu rusztowań jezdnych razem z dostępnymi wysokościami.

Szerokość zabudowy jest jedyną różnicą między wersjami jezdnymi: wąska ma 75 centymetrów, szeroka 135, a w górę obie sięgają tak samo daleko, bo od 4,2 aż po 14,2 metra. Do okien na piętrze wybierasz z tego przedziału zwykle środkowe pola. Na górze szerokość znaczy mniej, niż się wydaje, bo pracujesz prostopadle do muru, a nie wzdłuż niego, i potrzebujesz raczej długości pomostu niż głębokości. Wąskie rusztowanie stoi też bliżej ściany, co przy prowadzeniu pakietu bardzo pomaga. Nad wyborem szerokości zastanów się więc na dole, a nie w dniu wstawiania szkła.

Szeroka wersja zaczyna się opłacać przy dużych taflach i przy całych skrzydłach z okuciami. Na takim pomoście da się położyć pakiet na chwilę, zamiast trzymać go w rękach, kiedy druga osoba układa klocki podporowe we wrębie. Zestaw to jednak z przejazdem na twojej działce: jeżeli szersza konstrukcja nie przejdzie między domem a ogrodzeniem, stracisz na rozbieraniu więcej, niż zyskasz na górze. Obie szerokości opisuje strona o wymiarach rusztowań jezdnych, wraz z długością pomostu. Zmierz trasę wzdłuż domu, zanim potwierdzisz wynajem konkretnej szerokości.

Najwyższym punktem tej roboty nie jest szyba, tylko górna krawędź ościeżnicy, w której siedzi najwyższa listwa przyszybowa. Musisz stanąć przed nią na wprost i mieć obie ręce wolne, żeby podważyć listwę, a potem docisnąć ją z powrotem na miejsce. Przy oknach na pierwszym i drugim piętrze mieści się to w przedziale od 6 do 8 metrów wysokości roboczej. Na tę liczbę składa się wysokość pomostu oraz jakieś dwa metry zasięgu twoich rąk, więc podest ląduje na czterech do sześciu metrach.

Pomiar zaczynaj tam, gdzie staną koła, a nie przy tylnych drzwiach domu. Trawnik leżący pół stopnia niżej niż taras albo podjazd opadający w stronę ulicy przesuwa całą zabudowę w dół i akurat tego pół metra zabraknie ci na końcu. Przy okazji sprawdź, czy między tobą a oknem nie wisi daszek, okap dobudówki albo rząd osłon, bo takie przeszkody decydują, jak blisko wrębu w ogóle podjedziesz. Poziomy zabudowy zestawia strona o wysokości roboczej ośmiu metrów. Zestaw tę liczbę z wysokością parapetu, którą znasz już z wnętrza domu.

Zbyt niska rezerwacja mści się przy szkle najbardziej. Gdy górna krawędź ościeżnicy wypada na wysokości oczu, wsuwasz pakiet we wrąb na wyprostowanych rękach, a to dokładnie ta chwila, w której tafla lubi zsunąć się z przyssawki. Tę krawędź chcesz mieć raczej na wysokości klatki piersiowej, żeby prowadzić szkło zgiętymi łokciami. Przy wahaniu bierz wyższą zabudowę, zwłaszcza gdy okna siedzą na drugim piętrze budynku i nikt nie poda ci nic z ziemi. Jedno pole zabudowy więcej kosztuje niewiele, a przy wymianie szyby ratuje cały dzień.

Rusztowanie staje na wprost okna i tu zaczyna się układanka. Pod oknami na piętrze ciągnie się zwykle rabata, wejście do piwnicy albo pas płytek odrobinę za wąski, a cztery stabilizatory muszą rozejść się ukośnie na boki. Obejdź więc elewację, zanim zarezerwujesz termin, i sprawdź przy każdym oknie, czy ten rozstaw ma wolne pole. Donicę odsuniesz w pięć minut, murowanej skrzyni ani szopy już nie, a wtedy całe stanowisko przesuwa się o szerokość jednego otworu. Zanotuj przy każdym oknie, czy stanowisko jest tam w ogóle wykonalne.

Dochodzi drugie miejsce, którego przy innych robotach przy elewacji nie potrzebujesz: pole na szkło. Nowe pakiety stawiasz na kant przy ścianie albo na koziołkach, poza trasą przejścia i poza wiatrem, a wyjęta tafla też musi gdzieś stanąć, dopóki nie pojedzie do kontenera. Wybierz na to równy kawałek gruntu, po którym nikt nie przejeżdża taczką. Miękkie podłoże pod kołami rusztowania podłóż płytami i wypoziomuj konstrukcję wrzecionami, zanim wejdziesz na górę z miarką. Rusztowanie stojące krzywo pracuje przeciwko tobie przy każdym kolejnym oknie tej elewacji.

Jeżeli okno wychodzi na ulicę, część zabudowy stanie na chodniku. Zostaw wzdłuż niej przejście dla pieszych, rozciągnij taśmę wokół strefy na czas, gdy wrąb stoi pusty, i uprzedź sąsiada, który parkuje dokładnie w tym miejscu. Gdy noga rusztowania ląduje na terenie publicznym, dopytaj w gminie, jakie zasady obowiązują na twojej ulicy. Takie sprawy załatwia się przed dostawą, a nie rano w dniu, w którym przyjeżdża szkło na wymiar. Zaplanuj to razem z listą kontrolną przed wynajmem.

O długości najmu nie decyduje tu wstawianie, tylko wymiar. Najpierw rusztowanie stoi po to, żebyś zdjął miary, potem zamówienie idzie do producenta szkła na wymiar, a dopiero gdy pakiety przyjadą, opróżniasz wrąb i wstawiasz nowe tafle. Ten przestój wypada więc w środku roboty, a nie na jej końcu, i to jest największa różnica wobec innych prac przy elewacji. Na pomiar kilku okien wraz z przestawianiem konstrukcji pod kolejne otwory zejdzie ci pół dnia. Dopiero po tej rundzie wiesz, ile pakietów zamawiasz i w jakich wymiarach.

Stąd prowadzą dwie drogi. Pierwsza to krótki wynajem na sam pomiar, rozłożenie zestawu i druga rezerwacja na montaż. Druga to zostawienie rusztowania na miejscu do czasu dostawy szkła. To drugie brzmi drożej, niż wychodzi w rachunku: pełną stawkę płacisz tylko za pierwszą dobę, a każdy kolejny dzień najmu tanieje o dziewięćdziesiąt pięć procent. Dwa razy składany zestaw kosztuje natomiast dwie dodatkowe półdniówki twojej pracy. Przelicz obie drogi na stronie z cennikiem wynajmu rusztowań. Przy dwóch albo trzech oknach różnica wychodzi zwykle na korzyść ciągłego najmu.

Samo wstawianie idzie sprawnie, o ile wymiary się zgadzają. Na jedno okno licz przy dwóch osobach około godziny, plus uszczelnienie i sprzątanie po robocie. Plan rozciąga zwykle pogoda, bo uszczelniacz i taśma przyszybowa wymagają suchego wrębu, a przy otwartym oknie w deszczu po prostu stoisz. Dzień odbioru ustaw więc dobę po ostatnim montażu. Gdy rano leje, nie przestawiasz niczego w harmonogramie i kończysz robotę dzień później, bo rusztowanie i tak stoi pod oknem. Suchy wrąb jest tu warunkiem, którego nie da się obejść pośpiechem.

Pomost o długości 245 centymetrów obsługuje przy tej robocie jedno okno na jedno ustawienie i akurat tyle wystarczy. Masz przed sobą pełną szerokość ościeżnicy, a po obu stronach zostaje pas na narzędzia i na skrzynkę z listwami. Kolejność jest sztywna: najpierw listwy przyszybowe zdjęte i opisane, potem stara tafla z wrębu, następnie wrąb wyczyszczony do sucha, klocki podporowe na swoich miejscach i dopiero na końcu nowy pakiet. Każdy element zostawiony na dole kosztuje jedno zejście po drabinie.

Tu właśnie przebiega granica wobec roboty, przy której z muru wychodzi cała rama. Gdy wymieniasz samą szybę albo skrzydło, ościeżnica zostaje na miejscu, elewacja nie stoi otwarta i pracujesz wyłącznie we wrębie. Małe pakiety wnosicie we dwoje wewnętrzną drabinką rusztowania, przy dużych taflach ta droga się kończy i wstawienie zostawiasz szklarzowi z osprzętem podnoszącym. Zakres szerszej roboty opisuje strona o wymianie ram okiennych w całości. Wymiana samej tafli zajmuje mniej dni i nie wymaga zabezpieczania otworu na noc, bo ościeżnica trzyma wszystko na miejscu.

Liczba ustawień bywa zaniżana w planach. Osiem okien na dwóch elewacjach oznacza osiem przejazdów, za każdym razem ze zwolnionymi hamulcami i ze stabilizatorami złożonymi, a potem wypuszczonymi na nowo. Nigdy nie rób tego, gdy na pomoście leży szkło albo narzędzia. Pracuj więc elewacja po elewacji, w jednej linii, zamiast skakać pokój po pokoju, bo wtedy nie obwozisz rusztowania dookoła domu. Przy oknach na pierwszym piętrze daje to nawet godzinę oszczędności dziennie. Kolejność okien ustal wieczorem, wtedy rano nie zastanawiasz się nad trasą.

Rusztowanie przyjeżdża pod dom jako policzony komplet luźnych elementów, który układamy w miejscu wskazanym przez ciebie. Przemyśl to miejsce zawczasu, bo pas pod oknami zostaje zajęty przez szkło i przez dwie osoby przenoszące pakiet w przyssawkach. Róg podjazdu sprawdza się tu lepiej niż ścieżka, którą będziesz chodzić z taflą. Zamówienia zapisane w dniu roboczym przed 15:00 ładujemy do busa nazajutrz i tego samego dnia roboczego stoją pod wskazanym adresem. Dzięki temu pierwszy dzień wynajmu zaczynasz od składania, a nie od czekania na busa.

Datę przyjazdu i datę powrotu ustalasz sam, a przy szkle wiążesz je z terminem od producenta. Poproś o elementy dzień przed rundą pomiarową, żeby złożyć rusztowanie bez pośpiechu i rano wejść od razu na pomiar wrębów. Składanie należy do twojej części roboty: w komplecie jest instrukcja, a kolejność pokazuje też montaż rusztowania krok po kroku. We dwie osoby zajmuje to około pół dnia i lepiej wpisać je do planu jako osobne zadanie. Nikt nie postawi rusztowania za ciebie, więc policz na to realny czas.

Gdy wszystkie tafle siedzą we wrębach, podjeżdżamy po komplet. Ty rozkładasz rusztowanie na części i znosisz je w jedno miejsce, do którego bus podjedzie blisko, najlepiej z dala od odłamków po starym szkle. Licz stężenia i pomosty już w trakcie rozbierania, wtedy niczego nie szukasz na końcu dnia. Stawki za przywóz i kurs powrotny w twoim regionie zbiera strona o kosztach dostawy, zawsze z podatkiem. Sprawdź je, zanim ustalisz dzień powrotu, bo kurs odbioru także wymaga terminu w kalendarzu.

Podest w klasie obciążenia 3, tak jak opisuje ją norma EN 1004, przenosi 200 kilogramów na metr kwadratowy. Przy szkle nie jest to liczba teoretyczna: dwie dorosłe osoby, pakiet zespolony, skrzynka listew i walizka z uszczelniaczem sumują się szybciej niż komplet do malowania. Rozłóż więc to, co bierzesz na górę, po całej długości pomostu, zamiast stawiać wszystko przy krawędzi od strony muru. Wyjętej tafli też nie zostawiaj na górze, dopóki i tak nie schodzisz. Ciężar zebrany w jednym rogu pomostu działa zupełnie inaczej niż ten sam rozłożony.

Stałe zasady obowiązują tu ostrzej niż zwykle. Zablokuj koła, zanim pierwsza osoba wejdzie na rusztowanie, nie przejeżdżaj z ludźmi ani z materiałem na pomoście i przerwij robotę, gdy tylko zacznie mocno wiać. To ostatnie nie jest przesadną ostrożnością: luźna tafla trzymana w dwóch przyssawkach łapie podmuch jak żagiel i wyprowadza cię z równowagi dokładnie wtedy, gdy obracasz ją w stronę wrębu. Dlaczego drabina tu nie wystarcza, tłumaczy porównanie drabiny z rusztowaniem jezdnym. Przy wietrznej prognozie przenieś wstawianie na kolejny dzień wynajmu.

Zostaje jeszcze samo szkło. Odgrodź strefę pod stanowiskiem na czas, gdy wrąb stoi pusty, także w ogrodzie za domem, gdzie wydaje ci się, że nikt nie chodzi, i pracuj w rękawicach odpornych na przecięcia. Zdjęte listwy wkładaj do skrzynki, zamiast kłaść je luzem na pomoście, bo cofając się, stajesz właśnie na nich. Odłamki znoś na dół od razu, nie zbieraj ich na później. Resztę reguł zbiera tekst o zasadach pracy na wysokości. Przejdź je z drugą osobą, bo na pomoście odpowiadacie za siebie nawzajem.