Rusztowanie do czyszczenia dachu

Do tej roboty logicznym wyborem jest RS52 firmy Altrex, czyli wersja szeroka, z podłogą roboczą o wymiarze 135 centymetrów. Przy czyszczeniu dachu na pomoście zawsze stoi więcej rzeczy, niż zakładałeś: wiadro z wodą, szczotka na trzonku, zwinięty wąż, który chce się rozwijać we wszystkie strony, i worek na zerwany mech. Na wąskiej podłodze rusztowania potykasz się o to wszystko, a przy mokrych podeszwach chcesz mieć wzdłuż odstawionego materiału co najmniej pół metra wolnego przejścia w obie strony.

Ta szerokość pomaga też w samej pozycji, w której pracujesz. Pochylasz się w stronę dachówki, odpychasz od siebie i ściągasz do siebie, a wtedy głębsza podłoga jest wygodniejsza niż deska, na której ledwie się mieścisz. Gdy robicie to we dwoje, jedna osoba spłukuje, a druga pilnuje rynny, która w trakcie mycia natychmiast zapełnia się szlamem. Jakie rozmiary rusztowań stoją jeszcze do dyspozycji i czym się od siebie różnią, pokazuje strona o wynajmie rusztowań jezdnych wraz z pełną tabelą wymiarów.

Wąski wariant o szerokości 75 centymetrów zostaje w grze wtedy, gdy na tyły prowadzi tylko ciasna furtka, bo zestaw, którego nie dowieziesz na miejsce, nic ci po szerokości nie da. Oba warianty pracują zresztą w tym samym przedziale, od 4,2 metra do 14,2 metra wysokości roboczej. Jednoosobowy MiTower kończy się na 6,2 metra i przy dachu nad dwiema kondygnacjami nie wystarczy, a pokojowe rusztowanie RS44, z zasięgiem od 3 do 4 metrów i szerokością od około 70 centymetrów, jest modelem przeznaczonym do wnętrz.

Przy czyszczeniu dachu nie mierz do rynny, tylko do najwyższego punktu, którego chcesz jeszcze dotknąć szczotką albo lancą. Przy większości domów o dwóch kondygnacjach wypada to na trzecim albo czwartym rzędzie dachówki i daje przedział od 8 do 12 metrów wysokości roboczej. Jeśli chcesz wejść wyżej w połać, nie przestawiasz rusztowania na kolejną sekcję, tylko bierzesz dłuższy trzonek, bo chodzenie po pokryciu tylko po to, żeby zdjąć porost, nie jest żadnym planem i nie zastąpi wyżej ustawionego rusztowania.

Przeliczenie jest banalne: bierzesz wysokość swojej podłogi i doliczasz do niej mniej więcej dwa metry zasięgu, a wynik podajesz przy wynajmie jako wysokość roboczą. Przy tej robocie warto usiąść raczej przy górnej granicy swojego zakresu niż trafić w niego dokładnie, ponieważ szorowanie z rękami wyprostowanymi nad głową jest męczące, a woda po spłukiwaniu wchodzi ci wtedy rękawem aż do łokcia. Zabudowę rusztowania na dwanaście metrów wysokości roboczej opisano na osobnej stronie, razem z liczbą sekcji potrzebnych do takiego ustawienia.

Skutki zbyt niskiego wyboru zobaczysz dopiero na górze. Dolne rzędy owszem wyczyścisz do czysta, ale do tego jednego rzędu leżącego powyżej już zwyczajnie nie dosięgniesz, a on zostanie zielony i będzie odcinał się od reszty pokrycia przez cały następny rok. Dla tego jednego pasa przebudowujesz potem całe ustawienie albo zamawiasz zestaw drugi raz. Mierz zatem od poziomu ulicy albo tarasu, na którym faktycznie staną koła rusztowania, a nie od progu tylnych drzwi ani od poziomu tarasu sąsiada.

Stanowisko wybierasz przy tej robocie dwa razy: raz dla siebie, a raz dla wszystkiego, co zejdzie z góry. Pod krawędzią, przy której pracujesz, ląduje mieszanina wody, mchu i piasku, a ta zawsze szuka najniższego punktu w okolicy. Taras z fugami, rabata z bylinami albo podjazd, na którym stoi samochód sąsiada, nie są więc dobrym pomysłem. Rozłóż tam plandekę albo stare płachty, zanim w ogóle zaczniesz stawiać rusztowanie, bo później nie wsuniesz ich już pod rozstawione podpory.

Pod kołami chcesz mieć podłoże, które zmoknie i mimo to udźwignie. Kostka i płyty nadają się doskonale, natomiast trawnik, który po godzinie twojego własnego spłukiwania zamienia się w błoto, zdecydowanie nie. Pomyśl o różnicy poziomów między ogrodem a tarasem, o miejscu dla czterech stabilizatorów i o wężu ogrodowym prowadzonym od kranu aż na górę. Przy podłożu opadającym albo osiadającym podłóż pod koła rusztowania sztywne płyty i wyreguluj każdą podporę osobno, aż podłoga stanie równo w poziomie.

Pomyśl też o otoczeniu. Brudna woda pryska dalej, niż podejrzewasz, a porost zdjęty z pokrycia zostawia zielone smugi na białej stolarce, na szybach i na płocie. Uprzedź sąsiadów jeszcze przed startem, zdejmij pranie ze sznura i pozamykaj wszystkie otwarte okna dachowe. Jeśli pracujesz od ulicy, utrzymuj chodnik przejezdny i zamiataj piasek, zanim wsiąknie w spoiny albo trafi do kanalizacji. Wiadro czystej wody trzymane na rusztowaniu pod ręką oszczędzi ci potem sporo mycia elewacji i parapetów.

Mycie pochłania więcej dni, niż ludzie zakładają, bo robota idzie rundami. Najpierw zdejmujesz grubą warstwę porostu, potem spłukujesz całość wodą, potem okazuje się, że rynna zatkała się tym wszystkim, co przed chwilą zerwałeś, a na koniec wracasz jeszcze do miejsc, które dopiero po wyschnięciu pokazują swój prawdziwy stan. Przy przeciętnym dachu skośnym nad dwiema kondygnacjami wychodzą z tego trzy do czterech dni wynajmu rusztowania, razem z przestawianiem go wzdłuż okapu i ze sprzątaniem terenu na koniec.

W harmonogram czyszczenia dachu wpisany jest dodatkowo dzień oczekiwania. Umyta połać zwykle musi wyschnąć, zanim ocenisz, czy między zakładami nie siedzi jeszcze zieleń, a jeśli nakładasz potem preparat, chcesz mieć za nim suchy okres bez deszczu. Dołóż do tego typową jesienną pogodę i wiadomo z góry, że jeden dzień przestoju po prostu się zdarzy. Planuj więc termin wynajmu wokół suchej serii dni, a nie tuż przed weekendem, kiedy prognoza i tak zwykle przestaje się sprawdzać.

W tym wynajmie płatna w całości jest wyłącznie pierwsza doba, a każdy następny dzień okresu jest tańszy o dziewięćdziesiąt pięć procent, więc jeden dzień zapasu jest tanim ubezpieczeniem od ulewy. Czego na pewno nie chcesz, to przerwać w połowie połaci, bo dach umyty do połowy odcina się kolorem od reszty i widzi to cała ulica. Zostaw więc sobie margines, zamiast liczyć na idealną pogodę. Ile taki termin zwykle wychodzi, rozpisuje lista kontrolna przy rezerwacji rusztowania.

Na jedno ustawienie przypada pas roboczy równy długości podłogi, czyli dwieście czterdzieści pięć centymetrów okapu wraz z tymi rzędami dachówki, do których jeszcze dosięgasz. Zamknij ten pas w całości, zanim przejedziesz rusztowaniem dalej wzdłuż okapu: najpierw szczotka albo spłukiwanie od góry ku dołowi, potem opróżnienie rynny pod tobą, a na końcu sprawdzenie, czy między zakładami nie została jeszcze zieleń. Dzięki temu nie wracasz rusztowaniem w miejsce, w którym już byłeś, a to potrafi zaoszczędzić ci pół dnia.

To, co bierzesz ze sobą na górę, decyduje o tym, jak często będziesz schodzić po resztę. Wąż z szybkozłączką, którą otworzysz i zamkniesz z poziomu gruntu, oszczędza sporo schodzenia, podobnie jak wiadro, w którym ląduje luźny mech, zamiast lądować w rynnie. Ułóż sam wąż szeroką pętlą przez barierkę, bo ciągnięty ciasno wzdłuż stojaka szarpie cię za ramię przy każdym ruchu, a na mokrej podłodze rusztowania zamienia się w napiętą linkę, o którą prędzej czy później się potkniesz.

Najczęściej niedoszacowane bywa tempo. Pierwsze dwa metry idą sprawnie, a dopiero potem widać, ile naprawdę trzyma się dachówki. Od strony północnej warstwa jest najgrubsza i kosztuje cię dwa razy tyle czasu co strona słoneczna. Nie licz więc według średniej, tylko według najcięższej strony, i pamiętaj, że woda po spłukiwaniu wypełnia rynnę, którą zaraz znów opróżnisz, dokładnie tak samo jak przy robotach przy rynnie, gdzie stoisz na rusztowaniu w tym samym miejscu i z tym samym wiadrem.

Komplet przyjeżdża do ciebie w postaci luźnych, przeliczonych elementów, które sam składasz w całość. Wybierz sobie wcześniej miejsce na ten stos elementów i trzymaj je z dala od pasa, którym poleci potem woda po spłukiwaniu, bo elementy leżące w błocie myjesz dwa razy. Zamówienie, które trafi do nas w dzień roboczy przed piętnastą, leży u ciebie następnego dnia roboczego, dzięki czemu montaż rusztowania zaplanujesz spokojnie, bez ścigania się z prognozą pogody i bez pracy po ciemku.

Rusztowanie stawiasz własnymi siłami, mając przy sobie instrukcję oraz nagranie, które pokazuje kolejność montażu etap po etapie. We dwie osoby zajmuje to mniej więcej pół dnia, więc wpisz ten czas do planu od razu przy rezerwacji. Ponieważ dzień dostawy i dzień odbioru wybierasz sam, możesz dopasować je do prognozy: czyszczenie dachu robi się w dzień suchy i bezwietrzny, a rusztowanie chcesz mieć postawione i sprawdzone już poprzedniego popołudnia, a nie dopiero rano tego samego dnia, kiedy słońce zdąży wysuszyć połać.

Po skończonej robocie rozbierasz konstrukcję i układasz wszystko w umówionym miejscu, a my przyjeżdżamy po komplet. Opłucz elementy wężem, zanim je poskładasz na stos, bo zaschnięty mech i piasek na podłogach schodzą później znacznie gorzej niż teraz. Możesz też odebrać zestaw osobiście i bez opłaty, po umówieniu godziny, przy Zeeburgerpad 89, 1019 AD w Amsterdamie. Kierowca przelicza wtedy komplet przy tobie, jeszcze przed załadunkiem. Koszt przywozu i odbioru rusztowania podaje strona z warunkami transportu do twojego regionu.

Podłoga tych konstrukcji należy do klasy obciążenia 3 według normy EN 1004 i wytrzymuje dwieście kilogramów na metr kwadratowy. Przy myciu wypełniasz ten limit szybciej, niż się wydaje: dwie osoby, wiadro wody, pełny wąż i worek mokrego mchu razem ważą już sporo. Mokry materiał waży zresztą wielokrotnie więcej od tego samego materiału suchego, więc worka z porostem nie zostawiaj na górze na cały dzień, tylko spuszczaj go na lince wzdłuż rusztowania w miarę zapełniania, najlepiej po każdym skończonym pasie.

Zwykłe zasady obowiązują tu ze zdwojoną siłą. Zablokuj obie pary kół, zanim w ogóle wejdziesz, nigdy nie przejeżdżaj rusztowaniem, na którym stoi człowiek albo sprzęt, i przerwij robotę, gdy tylko wiatr się wzmaga, bo wtedy mgła z lancy leci we wszystkie strony, a tobie samemu robi się przy tym nieprzyjemnie zimno i mokro na całym ubraniu. Po każdym przestawieniu rusztowania sprawdź, czy wszystkie stabilizatory znowu dotykają gruntu, nawet wtedy, gdy przesunąłeś je zaledwie o dwa metry wzdłuż ściany.

Prawdziwym zagrożeniem przy tej robocie jest śliskość. Podłoga rusztowania pokryta cienką warstwą wody, glonów i drobin piasku jest wyjątkowo zdradliwa, więc zamiataj ją do czysta po każdym pasie i pracuj w butach, które trzymają na mokrym aluminium. Patrz również na to, co dzieje się pod tobą, bo woda i urobek lecą w dół, a nikt nie powinien tam stać. Wygrodź więc pas pod rusztowaniem i uprzedź domowników. Pozostałe reguły opisują zasady bezpiecznej pracy na wysokości.